Eğitim Yuvalarımızın İçindeki Karanlık: Sınıflara Sızan Şiddet
Son günlerde yaşadığımız acı olaylar gösterdi ki, şiddet artık okul kapısında bekleyen bir tehlike değil, doğrudan sıraların arasında dolaşan bir hayalete dönüştü. Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta tanık olduğumuz sahneler, "okul güvenliği" denilince akla gelen o yüksek duvarların veya demir kapıların ne kadar yetersiz kaldığının kanıtıdır. Çünkü tehlike dışarıdan sızmıyor; tehlike, çocuklarımızın zihinlerinde, izledikleri videolarda ve maalesef bazen evlerindeki çekmecelerde büyütülüp sınıfa taşınıyor.
Sınıfın Ortasında Bir "Sahne" Arayışı
Eğitim yuvalarımız, bilginin ve şefkatin merkezi olması gerekirken, bugün bazı gençler için sosyal medyada "şan şöhret" kazanacakları birer performans alanı haline getiriliyor. Dizilerde gördüğü o ağır ağabey figürünü, belindeki silahı veya cebindeki bıçağı sınıfa sokarak taklit eden bir çocuk; aslında orada bir öğretmeni veya arkadaşını değil, toplumun ona dayattığı o çarpık "güçlü figür" imajını hedef alıyor. Sınıfın ortasında patlayan o silah, aslında ekranlardaki o mafya dizilerinin, "her sorunu silahla çözen" karakterlerin çocuk ruhundaki zehirli meyvesidir.
Aile ve Okul: "Güven" Nerede Bozuldu?
Bir çocuk, babasının silahını alıp sınıfa kadar getirebiliyorsa, burada sadece bir güvenlik zafiyeti değil, devasa bir iletişim zafiyeti vardır.
Aileler için: Çocuğun odasındaki sessizlik, her zaman huzur demek değildir. O sessizliğin içinde hangi karanlık oyunların, hangi şiddet içerikli videoların veya hangi "silah tutkusu"nun filizlendiğini fark etmeyen bir ebeveynlik anlayışı, bugün en büyük tehdittir.
Eğitimciler için: Eğitim sadece müfredat yetiştirmek değildir. Bir öğrencinin bakışındaki değişimden, arkadaşlarıyla kurduğu dilden, sosyal medyadaki tehlikeli paylaşımlarından haberdar olmayan bir eğitim sistemi, o çocuğu okulun içinde kaybetmiş demektir.
Yuvalarımızı Nasıl Kurtaracağız?
Okulları kale gibi korumak yerine, içindeki insanı iyileştirmek zorundayız.
Medya Okuryazarlığı: Çocuklarımıza izledikleri o "mafya" hayatlarının birer kurgu olduğunu, gerçek hayatta şiddetin sadece yıkım getirdiğini her fırsatta anlatmalıyız.
Silah Kültürüyle Mücadele: Evlerdeki silahların bir "gurur" veya "savunma" aracı olarak çocukların gözü önünde tutulması, bu faciaların davetiyesidir.
Ruhsal Takip: Okullarda sadece akademik başarı değil, duygusal zeka ve şiddet eğilimi takibi birincil öncelik olmalıdır.
Eğitim yuvalarımız, çocukların korkuyla değil, merakla girdiği yerler olmalıdır. Eğer sınıflarımızda kalem sesinden çok silahın soğuk yüzü konuşulmaya başlanmışsa, bu hepimizin üzerinde düşünmesi gereken bir toplumsal iflastır. O yuvaları yeniden inşa etmek için; önce ekranlardaki şiddeti, sonra evdeki denetimsizliği, en sonunda da kalplerdeki o boşluğu tamir etmek zorundayız.
Bu konuda özellikle ailelerin çocuklarının dijital dünyasını daha yakından takip etmesi gerektiğini düşünüyor musunuz, yoksa esas sorumluluk medyanın denetlenmesinde mi olmalı?
