Kayserispor’da ‘Açık Çek’ Dönemi:

Ya Omuz Verin Ya Da Susun!

Kayseri, Anadolu’nun sanayi devidir; fabrikalarıyla dünyaya kafa tutar, ticari zekasıyla parmak ısırtır. Ama gelin görün ki, bu koca şehrin en büyük markası olan Kayserispor, sahanın ortasında ve mali krizlerin eşiğinde yapayalnız bırakılmış durumda. Başkan Nurettin Açıkalın’ın son basın toplantısında masaya koyduğu o meşhur "anahtar", aslında sadece kulüp binasının anahtarı değil; Kayseri’nin vefasının ve samimiyetinin bir sınavıdır.

Fedakarlığın Sınırı Neresi?

Başkan Açıkalın açıkça söylüyor: “350 milyon TL karşılıksız para verdim.” Bugünün ekonomik şartlarında, hiçbir karşılık beklemeden şahsi servetini bu kulüp için eriten bir başkana "Neden başarılı değiliz?" diye sormadan önce, "Biz ne yaptık?" diye sormak gerekmez mi? Transfer tahtasını açmak için gece yarıları şahsi çeklerini imzalayan bir adam, bugün "Aday varsa hemen istifa ederim" diyorsa; bu bir pes ediş değil, "Yükü paylaşıyorsanız gelin, paylaşmıyorsanız gölge etmeyin" restidir.

Maaş Krizi mi, Ruhsuzluk mu?

Yıllardır süregelen "futbolcular maaş alamıyor, o yüzden oynamıyor" dedikodusuna Başkan son noktayı koydu. Süper Lig ortalamasının çok altında bir borç yükü ve tıkır tıkır işleyen bir ödeme sistemi... Demek ki sorun cüzdanlarda değil, formanın altındaki o "ruh"ta.

Başkanın "Aynı oyuncu arka arkaya aynı hatayı yapamaz" isyanına katılmamak mümkün mü? Yönetim her türlü imkanı sağlıyor, primleri yatırıyor, uçağı kaldırıyor ama sahadaki o 11 kişi, üzerindeki formanın ağırlığını hissetmiyorsa; burada fatura sadece yönetime kesilemez. Bu şehir, "ruhsuzluğu" asla affetmez. Kalan 4 maç, sadece ligde kalma mücadelesi değil, o futbolcuların kendi haysiyet ve kariyer mücadelesidir.

Sanayi Devinin "Para Yok" Çelişkisi

Dışarıdan bakanlar şaşırıyor: "Kayseri gibi bir sanayi şehrinin nasıl parası olmaz?" Haklılar! Binlerce fabrikanın olduğu bir şehirde, kulübün yükü sadece birkaç kişinin omuzlarına biniyorsa, burada büyük bir samimiyet testi vardır. Bedava bilet ve ulaşım imkanına rağmen dolmayan o tribünler, büyük maçlarda ortaya çıkan "skor taraftarlığı", Kayserispor’un en büyük yarasıdır.

Gün, Hesaplaşma Değil Helalleşme Günüdür

Nurettin Açıkalın, siyaseti kulübe sokmadığını, aksine şehrin büyükleriyle istişare ederek bu gemiyi yüzdürmeye çalıştığını net bir şekilde ifade etti. Milletvekili Baki Ersoy’un veya eski başkan Ali Çamlı’nın isimleri üzerinden yaratılmaya çalışılan "kaos" ortamı, sadece rakiplerin ekmeğine yağ sürer.

Kayserispor yönetimi görevini yapıyor; peki ya biz? Eğer bugün bu "açık çek" havada kalıyorsa, eğer aday çıkmıyorsa, o zaman mevcut yönetimin etrafında kenetlenmekten başka çaremiz yoktur. Eleştiri haktır ama yıkmak ihanettir.

Başkanın da dediği gibi: Bu takım ligde kalacak. Ama sadece yönetimle değil; sanayicisiyle, taraftarıyla ve o "ruhsuzluktan" sıyrılacak futbolcusuyla kalacak. Şimdi köstek olmayı bırakın, bu şehrin markasına sahip çıkın!

Kayserispor Başkanı Nurettin Açıkalın’ın son basın toplantısı, alışılagelmiş "yönetim savunması" klişelerinden çok uzaktı. O salonda sadece bir başkanın değil, yalnız bırakılmış bir şehrin evladının sitemi, öfkesi ve en önemlisi "gerçekçiliği" vardı. Açıkalın’ın “Anahtarı bu odadan çıkmadan teslim ederim” resti, koltuk sevdasının değil, bir "sabır taşının" çatlama sesidir.

Futbolcuya Sert Uyarı: Forma Sadece Kumaş Değildir!

Bir gazeteci olarak sahadaki ruhsuzluğu izlerken bizim de içimiz sızlıyor. Başkan’ın “Aynı oyuncu arka arkaya aynı hatayı yapamaz” tespiti, aslında teknik bir eleştiriden ziyade bir karakter vurgusudur.

Yönetim ekonomik disiplini sağlamış, Süper Lig ortalamasının altında borçla gemiyi yüzdürüyor ve en önemlisi “primini eksik etmediği” bir takım kurmuş. Eğer bir futbolcu, bu imkanlara rağmen sahadaki hatalarını bir "alışkanlık" haline getiriyorsa; orada sorun taktik tahtasında değil, o oyuncunun aidiyet duygusundadır. Kimse kusura bakmasın; Kayserispor forması, sahada "vakit geçirmek" için giyilecek bir antrenman yeleği değildir.

350 Milyon TL’lik ‘Yalnızlık’

Gelelim o meşhur sanayi şehri çelişkisine... Kayseri; fabrikalarıyla, markalarıyla övünen bir dev. Ancak bu devin en büyük vitrini olan Kayserispor’da Başkan Açıkalın, şahsi servetinden 350 milyon TL’yi "karşılıksız" hibe ediyor.

Şimdi elinizi vicdanınıza koyun: Bu şehirde bu kadar varlıklı insan, bu kadar devasa holding varken neden fatura sadece bir avuç insana kesiliyor? Dışarıda "Kayseri’de nasıl para olmaz?" diye şaşıranlara verilecek cevabımız nettir: Kayseri’de para var ama Kayserispor’a gelince "istişare" çok, "icraat" yok!

Siyaset mi, Kayseri Sevdası mı?

Toplantının en kritik virajlarından biri de siyaset tartışmalarıydı. Başkan, Milletvekili Baki Ersoy ile omuz omuza olduklarını belirterek aslında şunu demek istedi: "Bize destek olanın rengine değil, niyetine bakarız." Kayserispor’un üzerinden siyaset devşirmeye çalışmak yerine, bu markanın nasıl Süper Lig’de kalıcı hale geleceğini dert edinmek zorundayız. Eski Başkan Ali Çamlı’ya gönderilen “Bütçesi varsa seviniriz, destek veririz” mesajı ise, Açıkalın’ın vizyonunun kişisel hırslardan ne kadar yukarıda olduğunun kanıtıdır.

Son Söz: Ya Tam Destek Ya Da Tam Sessizlik!

Başkan Açıkalın, cebinden parasını, ömründen mesaisini veriyor. Sahadaki futbolcuya "ruhsuzluk" uyarısı yapıyor, şehre ise "sahip çıkın" çağrısı... Bir spor yazarı olarak şunu net ifade edeyim: Eğer bugün bu yönetime, bu samimi çıkışa rağmen omuz verilmiyorsa; yarın yaşanacak felaketlerde kimsenin ağlamaya hakkı olmayacaktır.

Bu anahtar bugün masadaysa, o anahtarı ya el birliğiyle tutup kapıları açacağız ya da o kapının dışarısında kalıp Kayserispor’un eriyişini seyredeceğiz. Seçim sizin ama vakit daralıyor!